Annebel (31) is moeder van twee jongens van 3 en 6 jaar. Samen met haar man, met wie zij al sinds de middelbare school samen is, vormen ze een gezin dat veel heeft meegemaakt en nog steeds leert meebewegen met het leven.
“Op dit moment volg ik een werkfit-traject. Daarin ontdekte ik iets belangrijks: voltijds werken zit er voor mij niet meer in. Dat was confronterend, maar bracht me ook iets moois terug mijn creativiteit. Ik ben altijd creatief geweest, en nu ben ik vooral bezig met het maken van portretten. Het is meer dan een hobby; het is een manier om mezelf te uiten, om rust te vinden en even nergens aan te hoeven denken. Ons leven begint eindelijk weer een beetje “normaal” te voelen. Als gezin hebben we meer onze draai gevonden, al blijven de hobbels er zeker. Ons leven is ingrijpend veranderd. Waar ik in het begin nauwelijks durfde te praten over wat er speelde uit angst anderen te belasten kan ik dat nu veel beter. Ik deel mijn leven met MS zelfs via video’s op TikTok en Instagram. Praten tegen een camera voelde veiliger dan praten tegen mensen, en juist dát hielp me vooruit. Mijn gezin maakt me intens gelukkig. Tegelijk heb ik moeten leren dat het ook oké is om tijd voor mezelf te nemen. Om mijn eigen ding te doen. Dat ging niet vanzelf, maar het voelt zó goed.”

De diagnose MS
Achteraf denk ik dat mijn klachten al jaren aan het sudderen waren. Misschien al rond mijn 25e, of zelfs eerder. Maar het werd steeds afgedaan als hormonen of migraine. Toch voelde ik diep vanbinnen: dit klopt niet. Ik liep vaak bij de huisarts, onzeker en zoekend. Pas toen ik na de bevalling van ons tweede zoontje, zo’n acht maanden later, een vlek in mijn zicht kreeg en aan één kant van mijn lichaam bijna niets meer voelde (zelfs mijn tong was half gevoelloos), begon het balletje echt te rollen. Ik had net een nieuwe baan en dacht dat ik weer op de rit was… en toen stortte alles in. Ik ben zó bang geweest. Bang om niet meer genoeg te zijn voor de mensen om me heen. Bang dat ik mijn dagelijkse dingen niet meer zou kunnen. Bang voor een toekomst waarin alles steeds kleiner zou worden.
Zorg en omgeving
De communicatie vanuit het ziekenhuis heb ik als heel slecht ervaren en eerlijk gezegd nog steeds. De diagnose MS werd gesteld, maar het voelde alsof ik daarna aan mijn lot werd overgelaten. Ik wist niets, snapte niets, en voelde me totaal niet serieus genomen. Ik moest bijna smeken om een medisch psycholoog en een revalidatietraject.
Mijn omgeving reageerde heel verschillend. Sommigen reageerden nauwelijks, anderen wisten niet wat ze moesten zeggen en vroegen wat ik nodig had terwijl ik dat zelf niet eens wist. Ik keerde me terug, trok me meer en meer in mezelf. Wat uiteindelijk echt hielp, was praten via social media. Video’s maken. Niet rechtstreeks tegenover iemand, maar tegen een camera. Dat gaf ruimte. In combinatie met de medische psycholoog en revalidatie kwam ik langzaam uit die diepe put.
Leven met MS & vooruitkijken
Het gaat nu best goed met me. Ik krijg elke zes maanden ocrelizumab via infuus. Of het volledig werkt weten we nog niet. Begin 2026 had ik een stabiele scan. Ook ben ik bezig met een nieuw revalidatie traject opstarten en hulp via de pijnpoli om te kijken of we mijn klachten kunnen verminderen. Het gaat dus niet perfect maar vergeleken met een jaar geleden sta ik sterker. Positief blijven helpt me, vooral omdat ik twee kinderen groot te brengen heb. Ik wil laten zien dat hoeveel ellende je ook over je heen krijgt, je vaak sterker bent dan je zelf denkt. Dat inzicht heeft mij enorm veranderd. Ik heb veel dromen en doelen voor de toekomst. Of ze allemaal realistisch zijn weet ik niet, maar opgeven doe ik niet. Ik hoop ver te komen met mijn creativiteit. Door mijn verhaal te delen wil ik laten zien dat onzekerheid je niet hoeft tegen te houden. Ik ben nog steeds onzeker maar sinds mijn diagnose daag ik mezelf elke dag uit. Laat je niet leiden door angst. Je hebt al genoeg om je druk over te maken. 💛
Wat ik anderen wil meegeven: zoek een manier om je angsten en emoties te uiten op jouw manier. En doe wat jij graag wilt.
